Hilde van der Heide vertelt een ander n eender verhaal.
Soms worden we overweldigd door gevoelens, z dat het leven zich niet meer laat vertellen via de taal. Het hoofd is klein, kleiner , kleinst en totaal ondergeschikt aan het hart dat overstroomt. Het verstand wijkt voor het gevoel. Dan is een enorme worsteling nodig om weer tot helderheid te komen en greep te krijgen op het naakte bestaan. Door haar handen in de klei te zetten, door er aan te trekken en te duwen, door te vormen en te misvormen, ontstaat geboortegrond voor nieuw leven. Zo baart Hilde haar bronzen: vrouwen uit n stuk, markant en hoekig tegelijk als de vrouwen van dit land. Als de vrouw die we zouden willen zijn: aanraakbaar gestold gevoel, bestand tegen de tand des tijds. Bestendig in haar schoonheid.
Haar alter- egos vormen met elkaar een colonne, een gevoelsleger dat imponeert en obsedeert. Wij kunnen niet ontsnappen en vragen ons af: wie ben ik als ik kijk naar deze vrouw.

En dit was mijn verhaal!
Kijk en voel en ontdek



(uit toespraak van Jan Nauta ter gelegenheid van de opening van een expositie)

Terug

Uit de krant